تا دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م فقط جهانگردان روشنفکر و متخصصین علاقه مند به هنرهای اسلامی به جمع آوری گلیم عشایری علاقه نشان می دادند. اما توسعه ی #توریسم(tourism#) و امکان مسافرت های سریع، غربی های بیشماری را با گلیم آشنا کرد و در ابتدا طرح های پرقدرت گلیم های رنگارنگ قبایل جنوب ایران و آناتولی آن ها را برانگیخت و به زینت دیوار منازل آنها تبدیل شد.

در حقیقت نقش پردازی با رنگ های شاد و تند گلیم های قشقایی، بیش از هر عامل دیگری جهانگردان و علاقه مندان را به خود جذب کرد، با به نمایش درآمدن این آثار در نمایشگاه های کشورهای غربی، استقبال بینندگان افزایش یافت و بالاخره در سال های دهه ی ۱۹۸۰م گلیم به اعتبار شایسته خود در دنیای غرب دست یافت.

غنای رنگ های متنوع و حتی غیرمعمول گلیم که الهام بخش ذوق و سلیقه های گوناگون است، دارای جذابیت های لازم جهت راه یابی آن به بازارهای جهانی است. بافتن گلیم های جدید برای فروش، امروزه به حرفه ای پررونق تبدیل شده است. مشخصات گلیم های امروزی با گلیم هایی که بافنده ها برای مصارف شخصی و یا عروسان برای جهیزیه خود می بافتند به کلی متفاوت است، با این همه بازار فروش خوبی دارد. با آن که گلیم های امروزی از ترکیب بندی طرح های اصیل بهره می گیرد، اما کیفیت پشم ها اغلب پست و رنگ ها نیز بسیار بی ثبات است، این گلیم ها علی رغم کیفیت نامرغوب. به دلیل قیمت های نازل در غرب محبوبیت و خریداران بسیاری دارد.

در سال های اخیر انگیزه های گلیم بافی تغییر بسیار کرده است، گلیم هایی که برای فروش به توریست ها یا مصارف عمومی در بازار بین المللی، بافته می شود، به طور کلی جایگزین نمونه های سنتی شده است. بعد از قرون هجدهم و نوزدهم م، کلکسیونرهای غربی فرش، به جای استفاده از نام دقیق محل بافت، کلمه ی پرشیا را به عنوان متداول متقابل برای مشرق زمین به کار بردند. فرش های ایرانی در این زمان از تنوع خاص و کیفیت فوق العاده ای برخوردار بود و لذا توجه بسیاری از اروپاییان را به خود جلب کرده باعث به وجود آمدن دلالان فرش شد. اما از این حرکت که از حدود ۲۰۰ سال پیش آغاز شد تا چند دهه ی اخیر، تعداد کمی گلیم به اروپاییان و آمریکاییان عرضه شده بود.

کنجکاوی گروه کوچکی از جمع آورندگان و فروشندگان آگاه غربی، راه ورود گلیم های ایرانی در دهه های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰م به مغرب زمین را باز کرد. اما پس از سال های فوق نیز تعداد محدودی از این گلیم ها، آن هم صرفاً در نمایشگاه های هنری و بومی به معرض نمایش گذارده شد. علی رغم این مسایل سرانجام کیفیت قوی طراحی و رنگ در گلیم های قشقایی و لر که به مناطق جنوب و جنوب غربی ایران مربوط می شود، اشتیاق افراد خواهان گلیم را برانگیخت.

گلیم امروزه دیگر به منزله ی یک زیرانداز و فرش کاربرد ندارد بلکه به عنوان وسایل تزیینی و دیوار آویزهای بزرگ هم به کار می رود. موج عظیم توجه به گلیم، مشکلاتی را نیز به وجود آورد که از جمله ی آن می توان به موارد زیر اشاره کرد: ۱- بسیاری از گلیم ها جذب کلکسیون های خارجی شد. ۲- تحولات گوناگونی که در ۷۰ سال اخیر در سرزمین های بافندگان گلیم رخ داده بود، آثار نامطلوبی بر تولید سنتی این نوع دست بافت باقی گذارد. به خصوص در گلیم هایی که برای اجابت تقاضای دوستداران غربی بافته می شد. زیرا در این نوع گلیم ها به جای در نظر گرفتن احتیاجات بومی، به سبک و نوع گلیم توجه می شود. کارگاه های سفارشی و تولید انبوه تجاری، تمایل و نیاز را به بافت گلیم به سبک قبیله ای و روستایی از بین برده است. گلیم های ایرانی نسبت به گلیم های ترک و آفریقای شمالی از تنوع و گوناگونی بیشتری برخوردار است.

در واقع ایران کشوری است با قبایل متعدد و ریشه های متفاوت که تنها با آگاهی کامل در مورد این طوایف و قبیله ها می توان اطلاعات عمیق تری در رابطه با هنر گلیم بافی آن به دست آورد. اکثر گلیم های قدیمی ایران در قرن ۱۹م و اوایل قرن ۲۰م بافته شده است. با روی کارآمدن رژیم پهلوی در سال ۱۹۲۵م و به کارگیری روش های جدید و آسان حمل و نقل و ارتباطات و نفوذ فرهنگ غربی، تغییرات وسیعی در ایران پدید آمد. اما علی رغم همه ی این تأثیرات و همچنین صادرات فراوان فرش های گره دار و برپایی کارگاه های بزرگ قالی بافی در شهرها و روستاهای ایران تا همین چند ساله ی اخیر، گلیم با همان روش قدیمی، برای استفاده ی روزمرۀ خانواده های سنتی و بومی بافته می شد.

در طولی قرن های متوالی، سلطنت ها و دولت های گوناگون با فتوحات و تاخت و تازهای خود و بیرون راندن اهالی بومی و جایگزین کردن انسان هایی از کشورهای دوردست چون مغولستان و یونان، نوعی هرج ومرج در بافت سنتی ایران به وجود آوردند. اغتشاشی که در نتیجه ی نفوذ فرهنگ های مختلف و جابه جایی قبایل چادرنشین در مرزهای ملی و بین المللی به وجود آمد، موجب شد تا تخمین ریشه ی اصلی بعضی قبایل مشکل شود و خریداران ترجیح دهند برای تشخیص محل دقیق بافت، آن ها را مستقیماً از بافنده خریداری کنند.

داستان ها و حکایت گوناگون تجار بازار و استفاده از نام های کلی برای گلیم ها، مشکلات بیشتری را در این رابطه به وجود آورد. برای مثال یک گلیم می تواند به نام قبیله ای که در آن بافته شده، شهری که در آن پیدا شده و یا سبکی که در آن به کار رفته، نام گذاری شود. هر چند بسیاری از گلیم ها نام قبیله ی بافنده را برخود دارد اما گلیم های دیگری که در شهرها و روستاهای مختلف بافته شده است، نام همین محل ها را بر خود می گیرد. از طرفی بافندگان این گلیم ها ممکن است، با افراد قبایل دیگر ازدواج کنند و در نتیجه ریشه ی قبیله ای مشخصی نداشته باشند. روابط اقتصادی و خویشاوندی ما بین شهرنشینان و چادرنشینان این امر را بیش از پیش مغشوش می کند.

بعضی ها تصور می کنند که چادرنشینان آوارگانی بی سواد و فقیرند که زندگی بی نظم و آزاد در کنار طبیعت را ترجیح می دهند. اما این پیشداوری های اشتباه با زندگی واقعی آنها فاصله ی زیادی دارد. کار چادرنشینان کاری طاقت فرسا و در شرایطی نامساعد است. احشام و اغنام این چادرنشینان ثروت آنها محسوب می شود و پیروی از الگوهای سنتی برای آن ها جنبه ای حیاتی دارد. در هر حال در سه دهه ی اخیر به لحاظ علاقه مندی نسبت به جنبه های تزیینی و سودمندی و قابلیت جمع آوری این محصولات جالب، گرایش بسیار به آن پدیدار گشته است و امروزه انواع گلیم در سراسر دنیای غرب، طالبان و طرفداران روزافزونی کسب کرده است.

کمتر فرش تخت بافت مربوط به ۲۵۰ سال قبل به جای مانده تا بتوان برای پیدا کردن پیشینه ی گلیم بافته سر رشته ای را به دست آورد. موی حیوانی الیاف و گیاهی با گذشت چند قرن پوسیده شده و متلاشی می شوند و در هر حال محقق است که گلیم یک شیء و اساس تزیینی، اثاث قابل حمل عملی در طی روزگار دراز خاورمیانه و آسیا بوده است. گلیم همراه با جواهرات و لباس و وسایل خیمه، حیوانات، هویت طوایف روستانشین عشایر صحراگرد را تشکیل داده است.

گلیم به عنوان فرش روی زمین و دیوارهای خیمه و خانه ها و مساجد و پوشش حیوانات و کیسه و خورجین تولید می شد و بیشتر آنها مورد استعمال خانوادگی و شخص داشت. هر چند که برخی از روستاهای شهر تهران و آسیای صغیر در قرون ۱۷ و ۱۸م به خاطر تولید گلیم و تجارت آن شهرت یافتند. گلیم همیشه در خانواده به عنوان بخشی از جهیزیه و مهریه ی عروس، نقش عمده داشته است. گلیم در خانه به روش های سنتی برای فرش کف خانه، بالش، پشتی، ناز بالش و کیسه های انباری و بستر و مقاصد رسمی و پذیرایی به کار می رفت. کارگاه های بافت گلیم در روستاها معمولاً نشانگر تولیدات طوایف عشایری است که در زمان های قدیم و یا در ایام